บางที่การที่เรายิ้ม อาจไม่ได้แปลว่าเรามีความสุข ...เสมอไปบางที่การที่เรายิ้ม อาจหมายถึงความเศร้า ...ที่เราปกปิดไว้
บางที่ฉันก็ไม่รู้หรอกนะ ว่าทำไมต้องปกปิดความเศร้าเอาไว้
... ทั้งๆ ที่หากเราพูดออกไป เราจะสบายใจขึ้นมากแท้ๆ
ฉันก็ไม่้รู้หรอกนะ ว่าทำไมถึงต้องไม่อยากให้เธอรู้ว่าฉันเศร้า
อาจเป็นเพราะ ..ฉันไม่อยากให้เธอต้องคิดมาก แล้วก็เป็นห่วงล่ะมั้ง ...
ทั้งๆ ที่ฉันต้องมานั่งเศร้าเงียบๆ อยู่ในใจ
ฉันก็ไม่รู้ว่ามันคุ้มกันรึเปล่า
...ที่ต้องมานั่งเศร้าเงียบๆ คนเดียว
ฉันไม่ได้อยากให้เธอมาอ่านหรอก ...
ก็แค่เขียนความในใจ ..ให้ตัวเองอ่าน
แต่ถ้าเธอเผลอเปิดมาเจอ ก็คงหาว่าฉันติงต๊องอีกล่ะสิ
ที่มานั่งคิดมากอยู่คนเดียว ..มานั่งเครียดคนเดียว
ทั้งๆ ที่ฉัน ก็ไม่รู้หรอกว่าเศร้าเรื่องอะไร ....
แต่มันก็เป็นนิสัยของฉันไปแล้วนี่นา
เธอคงไม่รู้หรอก ว่า ... รอยยิ้มของฉัน สายตาที่ฉันมองเธอ
... มันสื่อถึงอะไรบ้าง
แต่บางครั้งฉันก็ไม่อยากให้เธอรู้ความในใจของฉันหรอก
ถ้าเธอรู้ เธอก็คงหาว่าฉันคิดมากอีก แต่ฉันก็ไม่รู้หรอก ว่าคิดมากเรื่องอะไร
เพราะอะไรกันนะ ฉันถึงได้มานั่งเศร้าโดยไม่รู้เหตุผล
บางทีฉันก็คุยกับเธออย่างร่าเริง
บางทีฉันก็คุยกับเธอน้อยมาก
บางทีฉันก็หวานใส่เธอเฉย
แต่...บางที ฉันก็โกรธเธอ
ทำใจเถอะ ฉันมันคนเข้าใจยาก ฮ่าๆ ...
ไม่ว่ายังไง ฉันก็จะยิ้มให้เธอเสมอ ^^
ถ้าเธอไม่เข้าใจฉันเอง ก็ไม่เป็นไร
เพราะถึงเธออยากจะเข้าใจ
.. ฉันก็ไม่อยากให้เธอเข้าใจ
บางครั้ง ฉันก็อยากจะเก็บความเศร้าไว้
แล้วยิ้มให้เธอ ไม่ให้เธอคิดมากกับฉัน
ไม่อยากให้เธอรู้ว่าฉันเสียใจ
แต่บางครั้ง ฉันก็อยากให้เธอเข้าใจ
แต่ฉันก็ไม่อยากบอกออกไป ให้เธอคิดมาก
ฉันจึงต้องให้คนอื่นแกล้งบอก
... แกล้งว่าเค้าบอกเ้ธอ โดยที่ฉันไม่รู้
แต่ฉันนี่แหละ ที่ขอให้เค้าบอกเธอเอง
เค้าก็ไม่ได้อยากบอกให้เท่าไหร่หรอก ...
ฉันบ้าเนอะ ชอบหนีปัญหา ชอบให้คนอื่นเข้ามายุ่ง
ทั้งๆ ที่เธอคงไม่ชอบหรอก
รอยยิ้มที่ฉันให้เธอ ไม่ได้มีแต่ความเศร้าหรอกนะ
รอยยิ้มจริงใจ ที่ฉันให้เธอ ก็มีมากไม่ต่างกันหรอก ...
...อาจจะมากกว่าซะด้วยซ้ำ
สายตาของฉันยังคงมีแต่เธอ
ถึงแม้การแสดงออกจะเย็นชา ..ดูไม่สนใจ
ก็ฉันมันซึนนี่นา ปากไม่ตรงกับใจไปเรื่อย
ถึงแม้จะพูดว่าไม่แคร์ แสดงว่าไม่สนใจ
แต่ข้างใน ...ก็ห่วงและหวงเธอเสมอ
